داشتم به این فکر می کردم که باید قاطع باشم یا آدمی پر از تردید باقی بمونم! بذارید سوال رو اینطور بازنویسی کنم، آدمی باشم که پر از خطا و تجربه های تلخ و شیرین و آزمون و خطاست و یا آدمی باشم که فرصت ها رو با فکر کردن و سنجش و در واقع بدون شناخت درست رد می کنه و یا می پذیره ؟
سوال اونقدرها سخت هست که گمون نکنم بتونم به راحتی بهش جواب بدم. من می دونم جواب درست چیه ولی جواب درست باب میل جامعه نیست گاهی وقت ها ( درباره این توضیح می دم).
اصلا چی می شه که ما از قاطع بودن فاصله می گیرم؟
